Choroby nerek w pigułce
Sposoby leczenia Choroby nerek i nie tylko

Posts Tagged ‘Karmy dla psów’

Przy podnieceniu psychoruchowym nastrój bywa

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Przy podnieceniu psychoruchowym nastrój bywa euforyczny, czasem z objawami wiłosnymi. Z biegiem czasu postać skroniowa prowadzi również do daleko posuniętego otępienia i zniedołężnienia, wywołanego narastającymi objawami ogniskowymi i zanikiem napędu psychoruchowego. W Klinice Chorób Psychicznych w Gdańsku prowadzimy od dawna badania nad zróżnicowaniem obrazów klinicznych zależnie od wypadnięcia czynności części na- doczodołowej lub sklepieniowej płatów czołowych. Jeżeli zanik dotyczy głównie sklepistości, powstaje zespół czołowy, w którym górują objawy w rodzaju obniże- nia napędu psychoruchowego, zaniku samorzutności i inicjatywy, stępienia afektyw- nego, apatii i abulii itd. Obraz kliniczny odpowiada wówczas pojęciu syndroma con- vexo-frontale. Jeżeli natomiast przeważają zaniki części podstawnej płatów czo- łowych, czyli części nadoczodołowej, obraz kliniczny odpowiada pojęciu syndroma baseo-frontale. Na pierwszym planie znajdują się wówczas wybitne objawy cha- rakteropatyczne wskutek organicznego zaniku uczuciowości wyższej, przy bezkry- tycyzmie, daleko posuniętej euforii posuniętej nawet do nastroju wiłosnego (moria) i przy zaniku hamulców rozumowo-uczuciowych. Nie widać natomiast większej różnicy co do niedowładu zdolności myślenia przyczynowo-logicznego i abstrakcyj- nego, które to objawy stwierdzić można w obu postaciach zespołu czolowego. Zresztą w praktyce bardzo rzadko można rozgraniczyć dwie te postacie, jeżeli zanik płatów czołowych powstaje “od wewnątrz”, jak właśnie w przypadkach choroby Picka. Toteż w podanym na wstępie opisie obrazu klinicznego łatwo zauważyć typ zespołu mie- szanego (syndroma baseo-convexo-frontale). Przy tej sposobności warto podnieść, że w miarę gromadzenia spostrzeżeń z zakresu pneumoencefalografii, która w Kli- nice Gdańskiej stosowana bywa jako codzienny i podstawowy sposób diagnostyczny, coraz bardziej zaciera się granica między chorobą Picka a bardzo licznymi przypad- kami zaniku płatów czołowych rozmaitej etiologii, przeważnie nie znanej. Pojęcie choroby Picka pochodzi z okresu, gdy pneumoencefalografia była jeszcze zupełnie nie znana i gdy rozpoznanie kliniczne można było potwierdzić tylko na stole sek- cyjnym. Nic też dziwnego, że przypadki te uchodziły zawsze za rzadkie. Jeżeli na- tomiast pneumoencefalografię stosuje się często, we wszystkich przypadkach podej- rżanych o tło organiczne, to wówczas zmiany w płatach czołowych wykrywa się bardzo często, chociaż bardzo rzadko ma się sposobność mózgi te badać pośmiertnie, Pojęcie choroby Picka należałoby wówczas rozszerzyć bardzo znacznie i włączyć tu wszystkie przypadki zaników płatów czołowych nieokreślonej etiologii. Oczywiście eponimowe określenie, dzięki któremu nazwisko Picka uległo uwiecznieniu, musia- loby stracić rację bytu. Zresztą łatwo zauważyć względność pojęcia “nieokreślona etiologia”. Im usilniej zbieramy wywiady i im skrupulatniej przeprowadzamy ba- dania dodatkowe, tym częściej potrafimy określić etiologię. Niektóre sprawy cho- robowe pozwalają na zupełnie wyraźne i zdecydowane rozgraniczenie dwóch postaci zespołu czołowego. Na przykład w przypadkach .zespołu Morgagniego (hyperostosis jrontalis) stwierdza się dość wyraźnie wyizolowane objawy ze sklepistości płatów czołowych. To samo dotyczy przypadków powoli rosnących guzów mózgu, które wrastać mogą albo od strony sklepistości, albo od strony podstawnej. Jeżeli w tych ostatnich przypadkach nie ma jeszcze objawów wzmożonego ciśnienia śródmozgo- wego, to obraz kliniczny będzie występował wyraźnie albo jako syndrom a convexo- jrontale, albo jako syndroma baseo-trontale. Czasem sprawy pourazowe pozwalają również na wyraźne rozgraniczenie dwóch tych zespołów, chociaż najczęściej wi- dujemy obrazy mieszane. Ale nawet wtedy, podobnie jak w przypadkach choroby Picka, sztuka diagnostyczna pozwala wytrawnemu klinicyście już z góry, przed dokonaniem pneumoencefalografii, przyporządkować część objawów klinicznych uszkodzeniu sklepistości, a część uszkodzeniu obszaru nadoczodołowego. [podobne: , olejek kokosowy, salon fryzjerski mokotów, Karmy dla psów ]

Comments Off

Posts Tagged ‘Karmy dla psów’

Przy podnieceniu psychoruchowym nastrój bywa

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

CHOROBA ALZHEIMERA Jest to choroba rzadka. Występuje zwykle w okresie przedstarczym, w wieku między 50 a 65 r. ż., wyjątkowo znacznie wcześniej. W Ciągu kilku lat doprowadza do głębokiego otępienia. Etiologia nie jest wyświetlona. Oprócz starości odgrywają tu rolę jakieś inne czynniki, gdyż wyjątkowo sprawa może wystąpić nawet w wieku młodzieńczym. W wielu przypadkach zdaje się odgrywać pewną rolę dziedziczność. Pod względem ,anatomopatologicznym chodzi o zanik mózgu, gtów nie kory mózgowej. Zanik ten postępuje szybciej i bywa większy niż w otępieniu starczym, jednakże nie osiąga tych rozmiarów co w chorobie Pieka. W obrazie histopatologicznym stwierdza się to samo co w otępieniu starczym i w chorobie Picka, mianowicie płytki starcze oraz zmiany we włókienkach śródkomórkowych, ponadto stłuszczenie komórek nerwo- wych. Największe zmiany dotyczą kory czołowej i rogu Amona, jednakże zanik ma charakter rozlany. Simma znalazł żmiany wsteczne w komórkach zwojowych wzgórka wzrokowego, mianowicie w następujących jego częściach: nucZeus mediodorsalis, pulvinar i jądra boczne. Zmian tych nie spotyka się w otępieniu starczym. Obraz kliniczny. Zvpoczątku chory ma pełne poczucie choroby i skarży się na osłabienie pamięci, zmniejszenie wydajności pracy i apatię. Spostrzeżenia te niepokoją go, lecz czuje się bezradny i prosi o pomoc. Otoczenie stwierdza zanik napędu psychoruchowego i zainteresowań. W pracy występują coraz licz- niejsze niedociągnięcia, których chory nie umie wyjaśnić. Przestaje on dbać o czystość, o swój wygląd zewnętrzny, o opinię pracodawcy. Najchętniej spę- dza czas bezczynnie. W czytaniu i liczeniu chorzy robią grube omyłki, w piś- omie ich występuje paligrafia i echografia. Zatraca się sprawność w dobrze wyu- czonych czynnościach mechanicznych. W zaburzeniach mowy, podobnie jak w innych chorobach wieku starczego, góruje czynnik amnestyczny. Pojawiają się trudności w doborze słów. Zaburzenia afatyczne, apraktyczne i agnostyczne prowadzą do trudności porozumienia się z otoczeniem i do zjawisk apraktyezno- ideatoryjnych. Chorzy mają trudności już przy ubieraniu się, przy zwyczajnych czynnośclach życia codziennego i niedołężnieją w szybkim tempie. Poza nie- wyraźną, parafatyczną mową stwierdza się często logoklonię, tj. rytmiczne pow- tarzanie końcowych zgłosek. Objawy te zależą od faktu, że największym usz- kodzeniom ulega kora w okolicach ośrodków mowy. [patrz też: , klimatyzacja precyzyjna, implanty zębów, Karmy dla psów ]

Comments Off

« Previous Entries