Choroby nerek w pigułce
Sposoby leczenia Choroby nerek i nie tylko

Posts Tagged ‘przydomowe oczyszczalnie ścieków’

CHOROBA KRAEPELINA Pod nazwa ta

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

CHOROBA KRAEPELINA Pod nazwą tą opisuje się w piśmiennictwie obrazy kliniczne składające się z jed- nej strony z objawów katato.no.idalnych (po.dniecenie z rozkojarzeniem, niepokój, urojenia, omamy), jednakże zazwyczaj bez negatywizmu, z drugiej strony z wy- raźnych o.bjawóch psycheorganicznych (bezsenso.wne urojenia, o.tępienie, organiczne- zaburzenia pisma, zamazana mowa), Występują też napady padaczko.wate lub szcze- gólne napady typu tężcowego. Przy ostrym przebiegu chorzy często giną wśród bie- gunek i charłactwa ze zmianami odżywczymi skóry. Przebieg bywa czasem podostry, mo.żliwe są remisje. Histopatologicznie stwierdza się w trzech górnych warstwach korowych zmiany zwyrodnieniowe komórek nerwowych. Dolne warstwy korowe zawierają komórki nerwowe blade, napęczniałe, rozkładające się. Takie same zmiany widuje się w ciele prążkowanym (corpus striatum), w jądrze migdałowatym kreso- mózgowia (nucleus amygdale .trunci telencephali) i w jądrze zębatym móżdżku (nu- cleus dentatus). Griinthal uważa chorobę tę za nie tak rzadką. Przyczyn jej nie znamy. Przypuszcza się, że chodzi o sprawę “autotoksyczną”. Nie jest Dna związana. koniecznie z wiekiem podeszłym, gdyż czasem zaczyna się już w trzecim dziesiątku lat . ZWYRODNIENIE W ĄTROBOWO-SOCZEWKOWATE (DEGENERATIO HEPATO-LENTICULARIS) Jest to stosunkowo rzadkie cierpienie, występujące rodzinnie, polegające na po- stępujących zaburzeniach metabolizmu: Pierwsze spostrzeżenie kliniczne pochodzi od Frerichsa (1854), późniejsze od Westphala (1883) i Strumpella (1898). Chociaż opisy Wilsona (1912) różniły się znacznie od poprzednich, wszystkie te różnice symptoma- tologiczne zjednoczono pod wspólną nazwą zwyrodnienia wątrobowo-soczewko- watego. Istotne są zaburzenia w gospodarce miedzią, która odkłada się w wątrobie i w mózgu, a także w rogówce. Miedź wydala się z moczem w ilości 10-20 razy większej niż normalnie. Cierpienie uważa się za enzymopatię z uwarunkowanym .genetycznie defektem syntezy białkowej. Do typowych objawów należą: zaburzenia pozapiramidowe i móżdżkowe, marskość wątroby, obwódka rogówkowa, hipokupremia i hiperkupruria, wybitne obniżenie aktywności parapolifenolooksydazy równolegle z zanikiem zawierającego miedź ciała białkowego ceruloplazminy. Klinicznie sprawa przejawia się ciężkimi objawami cha- rakteropatycznymi: zanik uczuć społecznych i hamulców moralnych, lekkomyślny stosunek do spraw miłosno-seksualnych, zanik poważniejszych zainteresowań i dą- żeń, brak wytrwałości w nauce i w pracy, męczliwość. Sprawność intelektualna bywa dość dobra, najwyżej osiąga ona poziom debilizmu. Niektórzy (np. Tschabit- scher i in., 1965) mówią nieściśle o psychopathisches Syndrom mit organischen Ziigen. [hasła pokrewne: , olej do włosów, przydomowe oczyszczalnie ścieków, Prywatne przedszkole Kraków ]

Comments Off

Posts Tagged ‘przydomowe oczyszczalnie ścieków’

CHOROBA KRAEPELINA Pod nazwa ta

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Speleotomia Przez miano “speleotomia” rozumie się zabieg polegający na szerokim otwarciu przyściennej jamy gruźliczej w płucu odzewnątrz poprzez ścianę klatki piersiowej, wszyciu krawędzi jamy w obręb rany operacyjnej po- włok i na następowym leczeniu jamy oraz doprowadzających oskrzeli. Speleotomię można stosować tylko w przypadkach całkowitego zarośnię- cia jamy opłucnej. Jama płucna goi się zazwyczaj po 8 miesiącach, rana zaś operacyjna klatki piersiowej w parę miesięcy później. Speleotomię poleca się dla miejscowego leczenia jamy gruźliczej le- żącej w powierzchniowej warstwie płuca, nie ustępującej przy leczeniu innymi sposobami, a także w przypadkach, gdy mała pojemność życiowa płuc wyklucza możność stosowania radykalnych zabiegów chirurgicznych. N ad metodą sączkowania ssącego ma speleotomia tę przewagę, że w niej ma się do czynienia z jamą otwartą. Najpoważniejszym powikłaniem jest zropienie jamy. Zapobiega się temu stosowaniem antybiotyków. uu) Wycięcie płata płucnego (Lobectomia) Wycięcie płuca (Pneumectomia. Pneumonectomia) W przypadkach licznych jam gruźliczych w jednym płacie płucnym lub w całym jednym płucu, opornych na leczenie, poleca się wycięcie chorego płata lub płuca. Zabieg uzupełnia się po pewnym czasie torakoplastyką w celu zapobieżenia przesunięcia śród- piersia lub powstaniu puchliny opłucnej wskutek próżni. W szczególności wskazania dla wycięcia płata płucnego czy też całego płuca stanowią: 1. duże jamy balonowa to rozdęte, oporne na leczenie atropiną, grożące pęknięciem przy leczeniu odmą opłucną; 2. duża jama gruźlicza usadowiona w dolnym płacie płuca, oporna na leczenie odprężająco-uciskowe; wycięcie dolnego płata w takim przypadku ocala zdrowy górny płat; 3. gruźlica oskrzela w okresie jego zwężenia, skojarzona zwykle z ro- pniem płuca; 4. jamy resztkowe po torakoplastyce; 5. gruźliczak (tuberculoma) płuca, przedstawiający się radiologicznie w postaci silnie wysyconego cienia, ostro ograniczonego od zdrowej tkanki płucnej, łudząco przypominający guz usadowiony w płucu. Dla zapobieżenia powikłaniom, z których najczęściej się zdarza ropniak opłucny, stosuje się przed zabiegiem i po nim streptomycynę i penicylinę. [patrz też: , biustonosze do karmienia, witamina b6, przydomowe oczyszczalnie ścieków ]

Comments Off